YÜZLER YÜREKLERE HİÇ BENZEMİYOR

Tarih:     17.02.2026
Zaman: 15:35

Yüzler Yüreklere Hiç Benzemiyor

İnsan, önce yüze aldanıyor.

Bir tebessüm görüyor; içten sanıyor.
Bir bakış yakalıyor; samimi zannediyor.
Bir ses duyuyor; güvenli geliyor.

Oysa zaman geçtikçe fark ediyor ki, yüzler çoğu zaman yüreklerin tercümanı değil. Hatta bazen tam tersine, en iyi kamuflajı yüzler yapıyor.

Yüz; toplum için giydiğimiz elbise.
Yürek ise kimsenin görmediği çıplak hakikat.

Bir insanın yüzü gülebilir ama kalbi kırgındır.
Bir başkası sert görünebilir ama içi merhametle doludur.
Kimi göz göze gelmekten kaçmaz ama vicdanıyla yüzleşemez.

Yüzler öğrenir.
Rol yapmayı, susmayı, saklamayı öğrenir.

Yürek ise öğrenmez.
O sadece hisseder.

Bu yüzden en büyük yanılgılarımızı yüzlere bakarak yaşarız. Güvendiğimiz yüzler, yorgun kalpler bırakır arkamızda. Mesafeli sandığımız yüzler ise bir gün en sağlam sığınağımız olur.

Belki de insanın en büyük imtihanı burada başlıyor:
Gördüğüyle değil, sezdiğiyle karar verebilmek.

Yüzler değişir.
Zamanla kırışır, soluklaşır, maskeler düşer.

Ama yürek…
Ya büyür ya da küçülür.
Ya genişler ya da katılaşır.

Ve bir gün anlarız ki, gerçek güzellik yüz hatlarında değil; kalbin genişliğindedir. Gerçek çirkinlik de surette değil; niyettedir.

Belki bu yüzden bazı insanları ilk gördüğümüzde ısınamayız ama tanıdıkça vazgeçemeyiz.
Bazılarını da ilk anda sever, sonra içimizde sessizce kaybederiz.

Çünkü yüzler yüreklere hiç benzemiyor.

Ve insan, en çok da bu yüzden büyüyor.

Yanıla yanıla,
Seze seze,
Kalbini dinlemeyi öğrenerek…

—Şahin Avcı ''Söz biter, Yankısı kalır.''