ÇATLAK TOPRAĞIN SESİ

Tarih: 27.09.2025

Zaman: 15:30

Çatlak Toprağın Sesi

Bir çizik düştü gözbebeğine,
Işık orada yeniden doğar.
Yara, tenin en kadim şiiri,
Dokunuşla gülümseyen bir ayna.

Yaprak nasıl kırışırsa sonbaharda,
Öyle sararır insan hatalarla.
Kökler karanlıkta düğümlenirken,
Toprak altında bir umut filizlenir.

Düşen her kelime bir taş gibi,
Sesini kırs(a) da derinlere iner.
Kum saati tersine aksa bile,
Zaman çatlağından sızanı sever.

Ve bazen susar toprak,
Sadece dinler gökyüzünü.
Yağmur iner bir sır gibi,
Her damla yeniden doğuşun yankısı.

Saklı bahçende solmuş çiçekler,
Kokusunu taşır gece meltemine.
Hiçbir gül dikensiz açmaz diyarlarda,
Diken de güzelliğin sırdaşı değil mi?

Unutma: kırılmış dal daha çok uzar,
Gövdesinde taşıdığı yara iziyle.
Gölgen bile titrer kusurlarınla,
Ama güneş o titreyişe âşık.

Son sözü sorarsan rüzgâra:
“İnsan,” der, “çatlak bir vazonun içinde duran su;
Kırılsa da sızar, yeniden dolar,
Özü kusurunun şiirinde bulur.”

--Şahin Avcı ''Söz biter, Yankısı kalır.''