DÜNYAYI YAKMAK İSTEYEN YANIM

Tarih:     07.02.2026
Zaman: 07:45

“İnsanın içindeki ateşle, ayağını geri çektiren vicdanı arasındaki mesafede saklıdır haysiyeti.”
⸻
Dünyayı Yakmak İsteyen Yanım

Bazen öyle anlar oluyor ki…
İçimde bir öfke kabarıyor.
Adaletsizliklere, kabalığa, hoyratlığa, nankörlüğe…

Sanki bütün düzen yanlış kurulmuş gibi geliyor.
Sanki bir kibrit çaksam her şey sıfırlanacak, her şey düzelecek.

O anlarda dilim sert, kalbim hızlı, zihnim yangın yeri.

“Yeter!” diyen tarafım çok güçlü.
Haksızlığa tahammül edemeyen tarafım.
⸻
Karıncaya Basamayan Yanım

Ama sonra…
Yolda yürürken önümden bir karınca geçiyor.

Refleks olarak adımımı geri çekiyorum.

Cam kenarına konmuş bir sineği öldürmek yerine pencereyi açıyorum.
Bir çocuğun gözündeki korkuyu görünce sesim yumuşuyor.
Bir yaşlının el titremesinde içim sızlıyor.

İşte o an anlıyorum:

Ben dünyayı yakmak istemiyorum aslında.
Ben dünyadaki kötülüğü yakmak istiyorum.

Ve bu ikisi aynı şey değil.
⸻
Haysiyet Tam O Arada Duruyor

Haysiyet belki de tam burada saklı.

Öfke ile merhametin arasındaki o ince çizgide.
Gür sesle konuşurken bile kalbi incitmemekte.
Sert dururken bile zulmetmemekte.

Çünkü insanın haysiyeti,
gücünü nerede durdurduğuyla ölçülür biraz da.

Dünyayı ateşe verme cesareti var ama
bir cana zarar vermeme hassasiyeti de var.

Bu zayıflık değil.
Bu, kontrol edilmiş güç.
⸻
İçimizdeki İki Kişi

Hepimiz iki kişi gibiyiz aslında.

Biri bağırıyor:
“Yık gitsin!”

Diğeri fısıldıyor:
“Yavaş… incitme.”

Olgunluk, o bağıranı susturmak değil belki.
Onu terbiye etmek.

Çünkü öfke tamamen yok olursa adalet de zayıflar.
Merhamet tamamen kaybolursa insanlık da.

Denge…

İşte mesele o.
⸻
Belki de o cümledeki soru aslında bir kriz değil, bir nimet:

“Bu haysiyeti ne yapacağız?”

Koruyacağız.

Dünyayı yakmak isteyen tarafımızı,
karıncaya basamayan vicdanımızın eline teslim edeceğiz.

Çünkü insanı insan yapan,
içindeki ateşi değil,
o ateşi nerede söndürdüğüdür. 

—Şahin Avcı ''Söz biter, Yankısı kalır.''