NEYSEKİ YARIN VAR!

Tarih:     03.04.2026
Zaman: 16:09

NEYSEKİ YARIN VAR!

Neyse ki yarın var / Umutların en sevdiği gün”

— Sezai Karakoç

İnsan, en çok karanlıkta sınanır. Gecenin en koyu anında, sabahın varlığına inanabilenlerdir hayata tutunanlar. Çünkü umut, ışığın kendisi değil; ışığın geleceğine duyulan sarsılmaz inançtır. Ve işte bu yüzden, “yarın” kelimesi yalnızca bir zaman dilimi değil, insanın iç dünyasında kurduğu en büyük sığınaktır.

Hayat bazen üst üste kapanan kapılar gibidir. Her “olmadı”, her “kaybettim”, her “bitti” hissi insanın omuzlarına biraz daha ağırlık yükler. Tam da o anlarda insan ya karanlığa teslim olur ya da gözlerini görünmeyen bir sabaha diker. İşte Sezai Karakoç’un o derin sözü burada yankılanır:
“Neyse ki yarın var…”

Bu cümle bir teselli değil, bir direniştir.
Bir kaçış değil, bir duruştur.

Çünkü yarın;
Bugün kırılan kalbin yeniden toparlanma ihtimalidir.
Bugün dökülen gözyaşının, yarın bir tebessüme dönüşme ihtimalidir.
Bugün kaybolan yolun, yarın yeniden bulunma ihtimalidir.

İnsan, yarın sayesinde tükenmez.
Yarın sayesinde yeniden başlar.

Modern dünyanın en büyük krizlerinden biri umutsuzluk. İnsanlar artık sadece bugünün yüküyle değil, geleceğin belirsizliğiyle de yoruluyor. Oysa umut, kesinlik değil ihtimaldir. Ve ihtimal bile, insanı ayağa kaldırmaya yeter. Çünkü insan, tamamen karanlığa inanamaz; içinde mutlaka bir ışık kırıntısı taşır.

Belki bugün istediğin olmadı.
Belki planların dağıldı.
Belki kalbin kırıldı.

Ama yarın var.

Ve yarın; sadece takvimdeki bir gün değil, Allah’ın kullarına her sabah yeniden sunduğu bir fırsattır. Her doğan güneş, “henüz bitmedi” demenin başka bir yoludur. Her sabah, hayatın sana yazdığı yeni bir mektuptur.

Bu yüzden umut, tembellerin değil; sabredenlerin ve yürümeye devam edenlerin duygusudur. Umut, beklemek değil; yürürken düşmemeye çalışmaktır. Yarın da ancak yürüyenlere gelir.

Belki de en güzel tarafı şu:
Yarın, bugünün yaralarını sarmak için vardır.

Ve insan, ne kadar yorulursa yorulsun,
içinde küçük bir ses hep fısıldar:

“Henüz bitmedi…”

Çünkü gerçekten de:
Neyse ki yarın var.

—Şahin Avcı “Söz biter, yankısı kalır “